(ผลงานภาพยนตร์ชุดของ NETFLIX)
ได้มาละ
เปิดเลย!
คุณดัดลีย์บอกว่าเป็นกุญแจมาสเตอร์คีย์
มันควรเปิดประตูในบ้านได้ทุกบาน
พี่ว่าในนี้มีอะไร
ถ้าเกิดเป็นเครื่องทำสายไหมล่ะ
คงเยี่ยมไปเลยนะ
หรือลูกม้า ไม่ใช่ลูกม้า
ใช้ไม่ได้แฮะ
อาจเป็นลูกม้าก็ได้ มีอะไรสักอย่างเคลื่อนไหวอยู่
หนูเห็นเงาใต้บานประตู
ฮัลโหล
ถ้าในนั้นมีลูกม้าจริงๆ มันก็ตายแล้ว
กุญแจเวรนั่นอยู่ไหนกันแน่นะ
- อย่าพูดคำนั้นสิ - ทีพี่ยังพูดเลย
พี่ก็อยากเห็นว่าอะไรอยู่ในนั้น
พ่อขา เราต้องใช้กุญแจเพิ่ม
ฉุกเฉิน!
ไม่ตลกนะ ลุค
ผมถึงบ้านแล้ว
ผมถึงบ้านแล้ว ผมคิด
ก่อนหยุดชะงักเพราะพิศวงในความคิดนั้น
ผมถึงบ้านแล้ว
- เฮ้ - เฮ้
เป็นไง
ดีเลยค่ะ เคลลี่ฝากสวัสดี
ลูกๆ เขาตัวโตมากเลย
ทุกคนคิดถึงคุณนะ
- ผมว่าจะทำอาหาร - ฉันรู้
แต่ลูกอยากได้มันทอด
เอาแต่มันทอด มันทอดเท่านั้น
งานเขียนไปถึงไหนแล้ว
ช้า ช้ามากๆ
เขียนได้กี่หน้าแล้วตั้งแต่ฉันไป
สอง...
หน้า โอ๊ย
ผมพูดมาตลอดว่าจะไม่เขียนภาคต่อ ฮิลล์เฮาส์
ผมว่านี่แหละคือสาเหตุ มันก็แค่...
กินซะ
แก้อาการเขียนไม่ออกได้ดีที่สุด
อย่าใช้คำนั้นสิ
มันทอด แค่มันทอดเท่านั้น
อ่านให้ฉันฟังหน่อยสิ
"แน่นอนว่าบางสถานที่ยึดโยงตัวเอง
เข้ากับบรรยากาศอันศักดิ์สิทธิ์ดีงาม
อาจกล่าวได้เช่นกันว่า บ้านบางหลัง
เกิดมาชั่วร้าย"
"เกิดมาชั่วร้าย"
มากไปเหรอ
แล้วแต่ คุณเขียนถึงไหนคะ
ผมกับพ่อเพิ่งไปถึงบ้าน
แล้ว
เรารู้ว่าลุคซื้อน้ำมันไป และ...
โธ่ ที่รัก
เรากำลังจะเข้าไปข้างใน
คุณไม่ต้องเขียนก็ได้นะ รู้ใช่มั้ย
คุณเคยพูดเองว่าจะไม่มีวันเอาไปตีพิมพ์
แต่ผมต้องทำ
เพื่อจะได้เห็นภาพจริงๆ
นี่ รู้สึกตรงนั้นมั้ยคะ
เด็กผู้หญิงตัวน้อยที่อยู่ในนั้น
คนที่กำลังเตรียมตัวเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว
วันหนึ่ง เขาจะถามถึงคุณปู่
ถามถึงน้าลุค
และถามถึงเรื่องที่เกิดกับบ้านหลังนั้น
เขาจะได้ฟังเรื่องราวและการคาดเดาทั้งหลาย
เหมือนที่คุณได้ฟังตอนเด็กๆ แต่...
คุณต้องได้ฟังเสียงของใครคะ
คุณจำเป็นต้องได้ฟังเรื่องของใครมากที่สุด
ลูกจำเป็นต้องได้ฟังจากคุณค่ะ
งานนี้สำหรับเอเลนอร์น้อย
บ้านหลังนี้ ซึ่งดูราวกับก่อร่างสร้างตัวขึ้นเองนั้น
ทะยานเข้าหากันในรูปแบบอันทรงพลังของมันเอง
ภายใต้น้ำมือของบรรดาผู้สร้าง
ที่บังคับให้มันเชิดผงาดเสียดฟ้า อย่างไม่ยี่หระต่อมวลมนุษย์
มันคือบ้านที่ปราศจากการุณย์
ไม่เคยตั้งใจให้ผู้ใดสิงสู่
ไม่เหมาะกับใคร ไม่ควรคู่แก่ความรัก
หรือความหวัง
- ได้กลิ่นนั่นมั้ย - ได้
น้ำมัน ใช่
เอาละ ถ้าเขาอยู่ที่นี่
พ่อคิดว่าพ่อรู้ว่าจะหาตัวเขาได้ที่ไหน
พ่อ
ไม่เป็นไร
มาเถอะ
มองพ่อนะ ความกลัว
มองพ่อ
ความกลัวคือการยอมสละตรรกะ
การยินยอมสละสิ้นซึ่งรูปแบบของเหตุผล
ถ้าไม่ยอมสยบก็ต้องต่อสู้กับมัน
แต่เราพบมันครึ่งทางไม่ได้
โอเค
ผมถึงบ้านแล้ว
ผมถึงบ้านแล้ว ผมคิด
ก่อนหยุดเพราะพิศวงในความคิดนั้น
ผมถึงบ้านแล้ว
ทีนี้ก็ปีนขึ้นไป
ลุค!
พ่อ
- ประตูบานนั้นถูกปิดตายอยู่ตลอด - ใช่
เฉพาะเวลาที่มันอยากให้เป็นแบบนั้น
ถอดบานพับออกสิ จะยากแค่ไหนกัน
พ่อลองทุกวิธีแล้ว
แต่ไม่แน่ ถ้าเราสองคนช่วยกัน...
พ่อ
สตีฟ เดี๋ยว!
คุณโอเครึเปล่า
โอเค แค่อยากพักสักเดี๋ยว
ไม่ไปที่เตียงล่ะ
นอนพักสักนิด พรุ่งนี้ฮิลล์เฮาส์ก็ยังอยู่
ฉันรู้ว่ามันยาก ตอนนี้มันมากเกินไป
วางเจ้าสิ่งนี้ลงก่อน
ไปนอนซะ
แล้วทิ้งผีไว้ในที่ที่พวกมันควรอยู่เถอะ
นั่น...
ปัญหาไม่ได้อยู่ตรงนั้น
คุณเขียนถึงไหนแล้ว
คือ... เราเข้าไปในบ้าน
จากนั้นเราก็เข้าไปในห้องแดง
จากนั้น...
ประตูเปิดออก ผมเห็นลุค แล้ว...
ลุคตาย
ไม่
เขา... เขาอยู่ที่พื้น ยังไม่ตาย จากนั้นประตูก็ปิดลง
และ...
แล้วเขาก็ตาย
คุณต้องพูดคำนั้นออกมา
คุณต้องพูดออกมาซะที สตีฟ
- นั่นแหละปัญหา - ฉันเข้าใจ
ประตูปิดลง แล้วผม...
ผม...
ผมพูดไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ตอนนี้ยังไวเกินไป คุณไปนอนดีกว่ามั้ยคะ
ไม่ ลีห์ คือผม...
ผมพูดไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากประตูปิด
ผมจำไม่ได้
จำไม่ได้ว่าออกจากบ้านมาได้ยังไง
ผม... จำไม่ได้ว่ากลับมาที่แคลิฟอร์เนีย
ผมจำไม่ได้ว่าเรา...
คืนดีกัน
หรือรู้ว่าคุณตั้งท้อง
คุณก็ต้องจำไม่ได้อยู่แล้ว
เพราะคุณยังไม่ได้เขียนลงไป
มีเรื่องไหนเป็นเรื่องจริง ก่อนคุณเขียนบ้างคะ สตีฟ
เรื่องที่คุณเขียนเป็นเรื่องจริง ผู้คนมีตัวตนจริงๆ
ความรู้สึกพวกเขาเป็นของจริง ความเจ็บปวดนั่นก็จริง
แต่มันไม่จริงสำหรับคุณ ใช่มั้ย
มันไม่ใช่เรื่องจริง จนกว่าคุณจะเคี้ยวและย่อยมันจนหมด
และขับถ่ายออกมาเป็นแผ่นกระดาษ
ต่อให้ทำแบบนั้น อย่างมากก็ยังเป็นแค่ของเลียนแบบจืดจาง
คุณรับเอาชีวิต ความรัก การสูญเสีย และความเจ็บปวดของคนอื่นมา
แล้วคุณกินมันลงไป สตีฟ
คุณเป็นจอมเขมือบ
คุณกินเข้าไปและถ่ายมันออกมา
จากนั้น ตอนนั้นเท่านั้นที่ มันจะเป็นเรื่องจริงสำหรับคุณ
ชีวิตคนธรรมดามีเลือดเนื้อ กล้ามเนื้อและกระดูก
แต่ไม่ใช่สำหรับคุณค่ะ ที่รัก ไม่เลย
ชีวิตคุณคือพลาสติก
คุณมันเป็นปรสิตพลาสติก
คุณคือนักเขียนพลาสติกไม่ใช่เหรอ ที่รัก
คุณต้องจำไม่ได้อยู่แล้วว่าเยียวยา ชีวิตคู่ของเรายังไง
หรือเราทำลูกกันยังไง เพราะคุณยังไม่เคยเห็นภาพ
ใช่มั้ยคะ คุณยังไม่ได้ระบายออกมาเป็นโวหาร
ฉันเป็นตัวประกอบในเรื่องของคุณเสมอ ถ้าพูดกันตรงๆ นะ
ฉันคอยป้อนข้าวป้อนน้ำ เอากับคุณ และจ่ายค่าน้ำค่าไฟ
ขณะที่คุณเพ่งจ้องนิยายอะไรก็ไม่รู้
ที่ไม่มีใครคิดจะอ่านหรือเอาไปตีพิมพ์
แต่ฉันจ่ายให้คุณเขียนมันขึ้นมา ใช่มั้ยล่ะ
ฉันรับเช็คเงินสดเพื่อฝันของคุณ
และบอกลาฝันของฉัน ถึงกระนั้นมันก็ยังไม่พอ
อย่าโกหกกันเลย ที่รัก ฉันไม่มีตัวตนจริง
ถ้าฉันมีตัวตนจริงๆ คุณคงไม่มีวันเดินพ้นประตูนั่นไป
แต่เพราะฉันไม่มีตัวตน และคุณมี แล้วตอนนี้เจ้านี่...
เจ้า...
ตัวน้อยนี้
เขาก็จะไม่มีตัวตนจริงๆ เช่นกัน
ลูกเตะค่ะ
อ๋อ ลูกหิวน่ะ
ต้องเป็นจอมเขมือบเหมือนพ่อเขาแน่ๆ
ถ้าใช่นะ ที่รัก
ถ้าลูกกัดกินฉันจากภายใน
แล้วตัวฉันระเบิดเหมือนถุงน้ำพอง
คุณจะเสียสติมั้ยคะ
เหมือนแม่คุณไง
สตีฟ
ลุค
พระเจ้า
พระเจ้าช่วย
ไม่นะ ไม่ๆ
ลุค
เร็วเข้า
แม่
ผมช่วยเขาไม่ได้
ฟังนะ ผมทำพัง โอเคมั้ย
แต่ผม... ผมไม่ได้เสพยา ผมเปล่า
แล้วผมก็โคตรหนาว
แล้วแขนกับขาผม มันแข็งไปหมด ผมแค่...
ผมต้องการเตียง
โซฟาก็ได้ ผมนอนพื้นก็ได้
แค่... ขอร้องละครับ
ขอร้องละ ขอร้อง ช่วยรับผมกลับไปเถอะครับ
เฮ้
คิดว่าไง
เป็นที่ที่เหมาะจะเลิกยาสักสามสี่วัน
มีคนจ่ายให้เราแล้ว เขามีรูมเซอร์วิสด้วยนะ ลุค
ใครๆ ก็ถอดใจกับฉันมาทั้งชีวิต
แต่ไม่ใช่นาย ลุค ไม่ใช่นาย
นายช่วยฉันไว้
แต่ฉันเปล่า
คือว่า เธอ...
เธอเอาเงินแล้วก็หนีไป
- ฉันตามหาเธอไม่เจอ - ไม่ใช่
ไม่นะ ฉันมาที่นี่
ฉันหาห้องโรงแรมให้เรา
ฉันเจอนายที่ตู้โทรศัพท์ไง จำได้มั้ย
ใช่
ตามฉันมาทำไม
นายไม่เคยบอกความจริงกับฉัน
ฉันว่าเป็นเพราะนายแอบชอบฉัน
นิดๆ
ฉันมีของให้เรานะ
ครั้งสุดท้าย รู้สึกดีก่อนเลิกขาด
ไม่เอา ฉันเลิกยาได้ 90 วันแล้ว
เก้าสิบสองวัน ที่จริง
ใช่ แต่ก็ไม่ได้เลิกขาดจริงๆ
นายทำตาม 12 ขั้นตอนแล้วรับเหรียญเลิกยาได้
แต่นายไม่เคยเลิกขาด
ไม่เคยเลิกได้สนิทจริงๆ
เพราะสักวันเข็มนั่นจะกลับมาทิ่มแขนนายอีก
นายมีนัดกับเข็มนั่น
มันคาดว่าจะเจอนาย
ไม่... ไม่จริง
ฉันรู้ว่านายคิดอะไรอยู่
นายคิดว่าฉันเอาเงินนายไปทำแบบนี้
เงินสตีฟน่ะ พูดตามจริงกันดีกว่า
นายคิดว่าฉันแทงเข็มใส่แขนในตรอกสักแห่ง
และฉันอาจจะตายไปแล้วที่นั่น
จมกองอ้วกและฉี่
แล้วพวกหนูในตรอก
กำลังแทะศพฉันอยู่ตอนนี้
ฟันสีเหลืองซี่เล็กๆ
เจาะทะลุเยลลี่
ที่เป็นลูกตาสวยๆ ของฉัน คิดงั้นใช่มั้ย
โหย ดีจัง
มากับฉันสิ ลุค
ไม่
ไม่ ฉันไม่ไป
คนดี นายมาแล้วนะ
กอร์ดอนพูดถูก
ถ้าเราจ้องวอลล์เปเปอร์นานพอ
เราจะเห็นเด็กผู้หญิงคนนั้น
เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ดวงตา
ไหลเยิ้ม
ลุค!
พ่อลองทุกวิธีแล้ว
- ไม่แน่ถ้าเราสองคน... - พ่อ
สตีฟ เดี๋ยว!
ลุค พ่อ
บนนี้!
พ่อ
บนนี้ เร็วเข้า!
พ่อ!
พ่อ
พระเจ้าช่วย เชอร์ลีย์!
นี่สำหรับคุณ
ฉันไม่ได้สั่ง
ฝากขอบคุณเขาด้วย แต่ฉัน...
ให้ผมเททิ้งมั้ยครับ
เอางี้นะ
จานไหนของร้านคุณ พิลึกสุดในเมนูช่วงแฮปปี้อาวร์
จานที่ไม่เคยมีใครสั่งน่ะ
ผมใส่ใจเรื่องตัวเองอยู่ทางโน้น แล้วจู่ๆ ก็...
ฉันต้องจ่ายค่าเครื่องดื่มแก้วนั้นคืนให้ คุณก็เลยส่งจาน...
ไก่สะบัดจาเมกาแบบไม่มีกระดูก
ผมสมควรโดนแล้วเพราะดันไม่เห็นแหวน จากระยะสิบหลา
ไม่มีทางถึงสิบหลาหรอก
ผมไม่เคยคิดจริงๆ นะ
เราส่งเหล้าให้ใครสักคน...
- โดยที่เจ้าตัวไม่ยินยอม - ปกติสังคมยอมรับกันทั่วไป
- แต่พอส่งอาหารเรียกน้ำย่อยให้ใครสักคน - โดยที่เจ้าตัวไม่ยินยอม
ใช่ มันพิลึกมากจริงๆ ด้วย
ฉันขอโทษ ฉันแค่กะเอาฮา
เพราะไม่ได้เจอแบบนี้นานแล้วมั้ง
ผมขอนั่งทานตรงนี้ได้มั้ย
- คุณไม่ต้องทานก็ได้ค่ะ - ต้องสิ
ผมจะทำตัวเป็นมืออาชีพ สาบานต่อพระเจ้าเลย
เราคุยกันเรื่องเทคนิคดองศพก็ได้
ของพวกนั้นมีไว้เพื่อการนี้ใช่มั้ย
ไม่เอาเรื่องตลก คุยเรื่องดองศพเท่านั้น
นั่นคือปัญหาของการสร้างบ้านตัวเองมั้งนะ
คนเขาไม่เคยบอกเรา
มันไม่เหมือนซื้อบ้าน ไม่ใกล้เคียงเลย
ผมไม่ได้นอนมาสองปีแล้ว
บ้านผมก็เป็นบ้านเก่าเหมือนกัน
จริงเหรอเนี่ย
ไม่เห็นได้ยินคนถามออเดอร์รอบสุดท้าย
ผมก็ไม่ได้ยิน
คงจบตรงนี้สินะครับ
คุณพูดคำไหนคำนั้นจริงๆ
เป็นแบบนี้เสมอ
ทำตัวดีมากค่ะ
ผมไม่ค่อยได้ทำตัวดีบ่อยๆ นะ
- พูดถึงเรื่องนั้น... - โอ๊ย ไม่
- อย่าทำ - เปล่านะ แค่พูดเฉยๆ - ไหนๆ ก็พลาดออเดอร์รอบสุดท้าย - คุณเอาจริงสินะ
ผมมีส่วนผสมทำมาร์ตินีเด็ดๆ ในห้อง ถ้าคุณอยากได้เครื่องดื่มก่อนนอน
ผมทำดีจนถึงตอนท้ายเมื่อกี้เลยสินะ
ใช่ เกือบเข้าเป้าแล้วเชียว
- ผู้ชายเนี่ยนะ - ก็คนมันอดไม่ได้
ใช้เวลาตั้ง 60 ล้านปีกว่าจะได้ สัตว์สองเท้ากินเนื้อที่คุณเห็นตรงหน้า
ยังไงก็ขอบคุณนะคะ
ดีใจที่ได้เจอ คุยสนุกมากค่ะ
แต่ฉันต้องขอราตรีสวัสดิ์แล้ว
แต่คุณไม่ได้พูดงั้น
คุณมองแหวนผม
แล้วผมก็พูดเรื่องสัตว์สองเท้ากินเนื้อ
แล้วคุณก็บอกว่า...
มาดูกันว่าจะทำมาร์ตินีออกมาแบบไหน
เราเดินออกจากบาร์ ข้ามล็อบบี้ เข้าลิฟต์
แล้วคุณก็ดื่มมาร์ตินีแก้วนั้นใช่มั้ย
ตอนนั้นเจย์เดนอายุเท่าไหร่ หกขวบรึเปล่า
อัลลีก็...
สองขวบ สอง
หลายปีที่มีแต่ผ้าอ้อมกับใบเสร็จ
คุณเพิ่งซื้อกิจการ แล้วบัญชีก็ติดตัวแดง
แล้วชีวิตก็...
- อึกทึก - หิวโหยด้วย
ค่าใช้จ่ายเอาแต่กรีดร้อง ลูกๆ เอาแต่กรีดร้อง
สามีคุณก็... เขาไม่ใส่ใจใช่มั้ย
คุณอยู่ไกลบ้านเหลือเกิน เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี
พอซะที
คุณมองแหวนแต่งงานของผมก่อนตอบ
มันน่ารังเกียจ คุณแต่งงานแล้ว แถมยังจี้...
อย่าโกหก
แหวนวงนั้นปิดการขาย
คุณขึ้นไปข้างบนกับผมเพราะแหวน
เพราะแหวนแปลว่า...
คุณมีอะไรจะเสียมากพอๆ กับฉัน
หลังจากคำนวณแล้ว
คุณนายแฮร์ริส
คุณไม่รู้จักฉัน
นั่นคือประเด็นของทั้งหมดนี้ไง แค่มีอะไรกันหนเดียว
ใครๆ เขาก็ทำกัน แต่คุณไม่ทำ
เรื่องทั้งหมดนี้มันไม่เป็นตัวคุณเลย
แต่ใครจะไปคิดว่าคุณทำได้เก่งแค่ไหน
คุณแต่งตัว นั่งเครื่องบินกลับบ้าน เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
คุณเอาตัวรอดไปได้
ฉันเป็นภรรยาที่ดี
ฉันเป็นแม่ที่ดี
ฉันเป็นคนดี
คุณไม่เคยทำอีกเลย
ไม่เคย
แต่คุณก็ไม่เคยบอกเขาใช่มั้ยล่ะ
ไสหัวไปซะ
ทั้งที่เกิดเรื่องนี้ แต่ความโกรธที่คุณมีต่อเควินและธีโอ...
ไสหัวไป
คุณทำตัวมีคุณธรรมเสียเหลือเกิน
คุณไม่อยากมองมันใช่มั้ย
คุณทำเรื่องนี้ลงไป
คุณทำไปแล้วและคุณก็ชอบ
แล้วก็ตัดสินใจว่าคุณจะไม่มองมันอีก
นั่นคุณทำตัวเองเต็มๆ เลยนะ
เชอร์ลีย์ไม่เคยอยากมอง
แต่เชอร์ลีย์ต้องมอง
ไม่มีปัญหาอะไรใช่มั้ยครับ
ผมว่าเธอก็แค่เจอความรู้สึกท่วมท้นไปนิด
เธอรู้เรื่องหนึ่งที่คนส่วนใหญ่ไม่รู้
ทันทีที่คนคนหนึ่งตาย เขาจะล่วงรู้ทุกสิ่ง
ความลับทุกเรื่อง
พอผมตายไป
ผมจะตื่นขึ้นในห้องโรงแรมห้องนั้น
ต้องดูทุกการกระทำที่เธอทำไป
และนั่นทำให้เธอกลัวจนหัวหด
เธอหวังว่าตัวเองจะตายก่อน
ไม่เป็นไรนะ
นี่
มากับฉันสิ
ไม่เป็นไร
ฉันแก้ไขให้เขา
ฉันดึงเครื่องในกับลูกตาออกมา
ดูดเลือดและของเสียออกมา
อุดรูให้ เขาจะได้ไม่รั่ว
ใช้ลวดมัดกรามไว้ เขาจะได้ไม่ร้องโหยหวน
ฉันระบายสีบนหน้า มือและ...
เอาไม้เสียบเปลือกตาไว้ จะได้ไม่จ้องใคร
ฉันวางดอกไม้กลิ่นแรงไว้รอบๆ จัดท่าทางให้เขาดูเหมือนคนหลับฝัน
แล้วตอนนี้
เขาก็ได้รับการแก้ไขและงดงาม
แต่ภายใต้
เขาคือความสยดสยอง
เราอาบยาดองและแต่งศพให้ แต่มันยังคงเป็นความตาย
เน่าเฟะ
สูญสลาย
แต่เธองดงาม
ใช่มั้ย
เชอร์ลีย์
อะไรกัน
เราต้องการหมอ
นี่ไม่ใช่เรื่องจริง
- นี่คือฝัน - เรื่องจริง
เขากำลังจะตาย
มาสิ ลุค!
เร็วเข้า
บอกฉันเรื่องที่มีแต่ฉันเท่านั้นที่จะรู้
ลุค!
ตอนฉันเป็นเด็ก
ตอนฉันเป็นเด็ก แม่ตีฉัน
เพราะเขวี้ยงหินทะลุหลังคาเรือนกระจก
เป็นครั้งเดียวที่แม่ตี
แม่ออกแบบมัน เตรียมจะเอาให้ลูกค้าดู
แต่เพราะฉันเขวี้ยงหิน...
ครั้งเดียวในชีวิตที่แม่ตีฉัน
แค่ครั้งเดียว
แม่เอาไปได้แค่นั้น แล้วก็ไม่เคยเกิดขึ้นอีก
แต่ก้อนหินธรรมดาๆ ผ่านกระจก
สอนฉันเรื่องแม่ได้เยอะทีเดียว
สอนแม่ด้วย
ฉันนึกถึงมันอยู่นาน จดจำตอนที่ถูกตี
แต่ก็จำการพุ่งชนอย่างดีนั้นได้
หลังจากคิดไตร่ตรองจริงจัง
ฉันก็ออกไปทำอีก
นั่นมีไว้เพื่ออะไร
ฉัน
จำ
ไม่ได้
มีสาเหตุที่ต้องใส่ แต่...
ฉันจำไม่ได้
ฉันไม่รู้สึกอะไรเลย
- ไม่เป็นไร ไม่ว่ากัน - ไม่ ฉันไม่...
ฉันไม่รู้สึกถึงอย่างอื่นเลย
เพราะเธอเป็นคนปกติไง
ก่อนหน้านี้เธอรู้สึกอะไร
ฉันรู้สึก
กลัว และ...
รู้สึกผิด
ความกลัวและความรู้สึกผิดเป็นพี่น้องกัน
ฉันเคยรู้จักผู้ชายคนหนึ่ง
ที่รู้จักสองพี่น้องคู่นั้นดี
สองสาวจุมพิตเปลือกตายามที่เขาหลับ
และทุกเช้าเขาก็จะวิกลจริตขึ้นอีกนิด
เขาจึงก่อผนังเพื่อกันทั้งหมดไว้ข้างนอก
แต่พี่น้องทั้งสอง
พวกเธออยู่ในห้องนั้นกับเขา
แม้แต่ตอนที่อยู่ในนั้น
ชายผู้โง่เขลาคิดว่าผนังจะช่วยกันพี่น้องไว้ได้
แต่ในห้องมีที่พอสำหรับเขา...
และพวกเธอ
เขาจึงถูกขังอยู่หลังผนังนั้น
หวาดกลัวและรู้สึกผิด
เสียงของเขาขาดหาย
เขาตะกุยตะกายร้องระงม
นิ้วขาดวิ่นบนอิฐที่ตัวเองก่อ
จนกระทั่งเสียงครูดขูดขีดนั้นฟังดูเหมือน
เสียงหนูในกำแพง
เขารู้สึกตัวเล็ก
เล็กกะจิดริดเหลือเกิน
แต่นั่นคือฝันของเขา
พอเขาตื่นขึ้นมา เขาตัวโต
ช่างสูงใหญ่
เช่นนั้นตลอดไป
เดี๋ยว
ความกลัวและความรู้สึกผิด เป็นพี่น้องกัน ธีโอดอรา
พอเธอตื่น สองพี่น้องนั่นจะปล่อยเธอใช้ชีวิต
เช่นนั้นตลอดไป เดี๋ยว
ชู่
แค่สนุกกับฉันก็พอ
ฉันกำลังร่วมรักกับเธอ
ไม่
ไม่ๆ
ไม่ ธีโอ
หายใจสิ
พระเจ้าช่วย
หยุดนะ หยุดๆ
เร็วสิ
- ไม่ๆ ไม่ - จับชีพจรเขาที
ไม่ๆ
พี่...
อย่าทำตัวแบบนี้นะ ลุค!
- อย่าทำตัวแบบนี้! - เวรแล้ว
ลูกรัก
ลูกตื่นแล้ว
แม่คิดถึงลูกมากเลย
เราอยู่ที่ไหนกัน
เราอยู่บ้านจ้ะ ลูกรัก
รู้มั้ย
ตอนแม่เป็นเด็กอายุประมาณลูก
แม่นั่งรถไปกับคุณยาย
เราผ่านบ้านที่มีป่ากุหลาบแดงรายล้อม
แม่หลงรักบ้านหลังนั้น
และบ้านโดยทั่วๆ ไป ทั้งหมดทันทีเลย
ฉันอยู่ที่นั่นได้ชั่วชีวิตเลยนะ แม่คิด
แล้วก็จะไม่มีใครหาฉันเจอที่นั่น
ฉันจะจุดไฟในคืนหนาว
ย่างแอปเปิลในเตาผิงของตัวเอง ผู้คนจะแวะเวียนมาหาเพื่อให้ฉันทำนายชะตาให้
ฉันจะปรุงยาเสน่ห์ให้สาวน้อยคนเศร้า
ฉันจะมี...
นกโรบิน
แม่เกือบตั้งชื่อลูกว่าโรบิน
พ่อของลูกก็เกือบจะตกลง
โรบิน เครน
แต่พอแม่ได้เห็นหน้าลูกเป็นครั้งแรก
ลูกคือลุค
ลูกก็แค่เป็นลุค
แม่เกือบลืมไป
หมวกเด็กโตของลูกไง
ไม่ ผม...
ไม่ๆ
เรากำลังจะจัดงานเลี้ยงน้ำชากัน
ใส่หมวกเด็กโต ใช้ถ้วยหมู่ดาว และเราจะ...
เราดีใจมากที่ลูกมาถึงเสียที
ไป
ทำไมถึงอยากให้พี่ไปล่ะจ๊ะ
เขาเพิ่งมาถึง
นั่งก่อนสิ
อย่า
ผมตายแล้วเหรอ
ลูกตื่นแล้ว
แม่เสียใจด้วยจริงๆ ลูกรัก
ที่ผ่านมาลูกฝันร้ายน่ากลัวจริงๆ
ผม... ผมขอโทษครับ แม่
อย่า ไม่ต้องขอโทษแม่
ไม่ใช่ความผิดลูกนะ ไม่เคยแม้แต่ครั้งเดียว
ลูกไร้ที่ติ
แต่ผมเปล่า
- ผม... ผมไม่ใช่ - ใช่สิ
ตอนนี้ก็ยังใช่
เป็นเพราะโลกต่างหาก ลูก
มันไม่สมบูรณ์แบบและลูกไม่ควร
ถูกป้อนให้มันเหมือนที่เคยโดน
มาจ้ะ นั่งก่อน
อย่า
ไปซะ
ทำไม... ทำไมเขาเอาแต่พูดแบบนั้น
ลูกจ๋า
มองแม่นะลูก
นี่คือพรประทาน
สำหรับพวกเราทุกคน
ถ้าผมตายแล้ว มันก็ไม่ใช่...
ผมไม่อยากตาย
แต่ลูกอยากอยู่ที่นี่นะ
- ไม่ ไม่อยาก - อยากสิ
ลูกเคาะประตูบานนั้นมาตลอด
หลายต่อหลายปีมานี้
เราได้ยินนะ
เคาะดังขึ้นตลอดเลย
จนกระทั่งในที่สุด ลูกก็มาถึงที่นี่
- นะจ๊ะ - อย่า
ไม่ ผมต้องไป...
อยู่เถอะ
พระเจ้า
ลุค! ได้ยินพี่มั้ย
- ชีพจรเขาค่อนข้างอ่อน - เราต้องหาเขาไปโรงพยาบาล
นึกว่านายไปซะแล้ว
น้องช่วยฉันไว้
เธอ... เธอเพิ่งฟื้น
- ไม่ - เธอตายไปแล้ว
เขาช่วยฉันไว้
ฉันเพิ่งรู้สึกกระจ่างขึ้นตอนนี้เอง
เราเคย
- เนลล์ - เราทุกคนเคย
มันคงไม่ทำให้อะไรเปลี่ยนไป
ฉันอยากให้พี่ๆ รู้ไว้
- เนลล์ - นอกนั้นเป็นแค่กระดาษสีโปรยปราย
นี่
ตั้งหลายครั้งหลายหน แต่เราไม่รู้ตัว
เราทุกคน
เนลลี่
ไม่ ไม่ใช่หัวใจ
- เนลล์ - กระเพาะ
เนลล์
เราเคย
เราทุกคนเคย
พี่ว่าเขาไม่ได้ยินเรา
ตั้งหลายครั้งหลายหน แต่เราไม่รู้ตัว
เอาละ เราต้องพาลุคออกไปจากที่นี่
เราต้องพาเขาไปโรงพยาบาล
ไม่เข้าใจเลย
เราพยายามหาทางเข้าห้องนี้มาตลอด
ทีนี้เรากลับออกไปไม่ได้
ฉันรู้สึกเหมือนเคยอยู่ในนี้มาก่อน
เราเคย
เราทุกคนเคย
ตั้งหลายครั้งหลายหน แต่เราไม่รู้ตัว
เราทุกคน
ฉันรู้สึกกระจ่างขึ้นบ้างแล้วตอนนี้
ทุกอย่างล้วนใช้การไม่ได้
หมายถึงเวลาน่ะ
ฉันเคยคิดอยู่ตั้งนานว่าเวลา
เหมือนเส้นตรง มัน...
ช่วงเวลาของเราถูกเรียงเหมือนโดมิโน
แล้วมัน...
ล้ม ตัวหนึ่งล้มใส่ตัวถัดไป
แล้วมันก็ล้มตามๆ กันไป
แค่แต่ละวันแตะระกันเป็นทอดๆ จากวันหนึ่งถึงอีกวัน
เป็นเส้นยาวๆ ระหว่างจุดเริ่มต้น
และจุดจบ
แต่ฉันเข้าใจผิด
มันไม่ใช่แบบนั้นเลย
ช่วงเวลาของเรา เหมือนฝนที่ร่วงหล่นอยู่รอบตัวเรา
ไม่ก็... เหมือนหิมะ
หรือกระดาษสี
พี่พูดถูก
เราเคยอยู่ในห้องนี้มาก่อน
หลายครั้งหลายหน แต่เราไม่รู้ตัว
เราทุกคน
แม่บอกว่า
บ้านก็เหมือนร่างกายมนุษย์
และบ้านทุกหลัง
มีดวงตา
กระดูก
ผิวหนัง
ใบหน้า
ห้องนี้เหมือนหัวใจของบ้านหลังนี้
ไม่ ไม่ใช่หัวใจ เหมือนกระเพาะ
นี่คือสตูดิโอเต้นรำของพี่ ธีโอ
มันคือห้องเก็บของเล่นของฉัน
ห้องอ่านหนังสือของแม่
ห้องเกมของสตีฟ
ห้องครอบครัวของเชอร์ลีย์
บ้านต้นไม้
สะกดคำว่า "ผู้หญิงห้ามเข้า" ยังไง
แต่มันคือห้องแดงเสมอ
ดื่มชาแบบไหนกันจ๊ะ
มันสวมใบหน้าแตกต่างกัน เพื่อให้เรานิ่งเงียบ
ยามที่มันย่อยอาหาร
ฉันเหมือนสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่ถูกปีศาจกลืนกินทั้งร่าง
และปีศาจตนนั้นรับรู้ ความเคลื่อนไหวเล็กๆ ของฉันจากภายใน
เธอต้องมีชีวิตต่อไป
ฉันไม่รู้จะอยู่ได้ยังไงถ้าปราศจากเธอ
ฉันเรียนรู้ความลับมา
ไม่มีคำว่าปราศจาก
ฉันไม่ได้จากไปไหน
ฉันกระจัดกระจายเป็นชิ้นๆ
โปรยปรายร่วงหล่นบนชีวิตเธอ
เหมือนหิมะวันใหม่
ฉันมีเรื่องอยากบอกทุกคนมากมาย
พี่ขอโทษจริงๆ ที่ คำสุดท้ายของเราจบลงด้วยความโกรธ
นั่นไม่ใช่คำสุดท้าย
พี่ขอโทษ
พี่ขอโทษที่พี่ไม่ได้...
รับโทรศัพท์
แต่พี่รับสายนะ
รับตั้งหลายครั้ง
พี่ขอโทษถ้าไม่ได้ฟังเธอ และพี่เสียใจที่...
มันคงไม่ทำให้อะไรเปลี่ยนไป
ฉันอยากให้พี่ๆ รู้ไว้
การให้อภัยนั้นอบอุ่น
เหมือนหยดน้ำตาบนแก้ม
คิดถึงสิ่งนั้น และคิดถึงฉัน
เวลาที่ยืนกลางสายฝน
ฉันรักทุกคนหมดหัวใจ
และพี่ๆ รักฉันเช่นเดียวกัน
แค่นั้น
นอกนั้นเป็นแค่กระดาษสีโปรยปราย
คนแรกคือคุณหนูแกรตตัน
เธอพยายามกันไม่ให้เขาเข้ามา
เขาแทงเธอด้วยมีดตัดข้าวโพด
อาชญากรรมหฤโหดเริ่มจากตรงนั้น
ถัดมาคือคุณยายแกรตตัน
แก่ชรา เหนื่อยล้า เจียนโรยรา
เธอต่อสู้กับผู้มาทำร้าย
จนกระทั่งหมดแรงต้องแพ้พ่าย
ถัดมาคือคุณตาแกรตตัน
เหตุนั้นเกิดข้างเตาผิง
เขาแอบย่องมาข้างหลังคุณตา
แล้วใช้ลวดรัดคอวายชีวา
สุดท้ายคือทารกแกรตตัน
นอนแน่นิ่งบนเตียงเด็ก
เขาแทงท้องเล็กๆ ตรงซี่โครงส่วนปลาย
จนเด็กชายคนนั้นตายสนิท
จากนั้นเขาถ่มน้ำยาสูบ
ลูบบนผมทองของเด็กน้อย
ไปให้พ้น
เขาน่ารักเกินห้ามใจ ลิฟ
ไปซะ
ยกโทษให้ผู้หญิงขี้เหงาหน่อยนะ
ไม่มีอะไรเศร้าไปกว่าเตียงเย็นๆ
แต่เตียงวิวาห์ทุกเตียงสุดท้ายก็ว้าเหว่
ใช่มั้ยจ๊ะ คนดี
การเดินทางสิ้นสุดเมื่อคู่รักได้พานพบ
ฉันมีเพียงค่ำคืนที่นอนไม่หลับ
ฉันโกหกและหลอกตัวเอง
อากาศในที่แห่งนี้รสล้ำเลิศดังไวน์
ทุกคนกลับบ้านแล้ว
คุณเปลี่ยนไปมาก
เพื่อหัวใจของผม
นานแค่ไหนแล้ว นับจากครั้งสุดท้ายที่คุณอยู่ที่นี่
นานกว่าที่ตั้งใจไว้
ทำใจได้ยากเกินไปที่ต้องเห็นคุณที่นี่ในสภาพนี้
แต่ผมก็ยัง... - มีคุณอยู่กับผม - โธ่ ที่รัก
นั่นไม่ใช่ฉันหรอก
นั่นตัวคุณเอง
คุณได้ทำอะไรไปบ้าง
ในช่วงที่ห่างเหิน
ผม
คอยกันประตู
คอยกันประตูให้ปิดสนิท
ผมยืนหันหลังให้มัน
กางแขนออกกว้าง
เพราะผมรู้ว่าอีกฟากมีปีศาจ
และพวกมันต้องการครอบครัวเราที่เหลืออยู่
ผมกันมันไว้อย่างมุ่งมั่น
จนไม่เหลืออ้อมกอดเพื่อลูกๆ
ปีศาจหลุดรอดไปได้อยู่ดี
ปีศาจทำแบบนั้นแหละค่ะ
- แต่ไม่ใช่ที่นี่ - ไม่ใช่
โดยเฉพาะที่นี่
พวกมัน... พวกมันอยู่ข้างนอก
ในป่า
พวกมันอยู่ข้างนอก เราอยู่ในนี้ และในที่สุดลูกๆ ก็ปลอดภัย
ไม่ๆ
พวกเขาไม่ปลอดภัย
พวกเขากำลังจะตาย
พวกเขากำลังจะตื่น
คุณกีดกันลูกๆ จากฉัน
เพื่อให้พวกเขาปลอดภัย
คุณกีดกันพวกเขาจากความจริง
เพื่อให้คุณปลอดภัย
ภาพลักษณ์ของคุณที่ลูกๆ จดจำไว้
ฉันฟื้นขึ้น
ที่ปลายบันไดนี้
แล้วฉันก็เริ่มเดิน
ไม่ปวดหัวแล้ว
ไร้ความเจ็บปวด ปราศจากกลางวันและกลางคืน
ไม่มีปัจจุบันหรืออดีต
แล้วฉันก็ฝันทั้งที่เดินอยู่
ฉันฝันถึงคุณ
ฉันฝันถึงคุณและเสียงหัวเราะของลูกๆ
จากนั้นฉันก็จำได้
ว่าคุณพรากลูกๆ ไปจากฉัน
คุณพรากลูกๆ ไป
และคุณทำร้ายพวกเขา ฮิวจ์
- พวกเขาทนทุกข์ - ใช่
ทุกคนทนทุกข์
ต่อให้เขาแหลกสลายหรือติดยา
ไร้ความสุข หรือต่อให้ลูกต้องตาย
เราก็ต้องเฝ้าดูทุกอย่างเพราะเราเป็นพ่อแม่
นั่นคือเรื่องที่เราทำใจไว้แล้ว
ไม่ว่าชีวิตนั้นเป็นเช่นไร เราต้องเป็นประจักษ์พยาน
- มันน่าสยดสยอง - ไม่จำเป็นต้องเป็นแบบนั้น
ผมเห็นลูกสาวเราเต้นรำในงานแต่ง
รอยยิ้มเขาเหมือนแสงสว่าง
รอยยิ้มนั้นสะท้อนในใบหน้าของทุกคน
ผมจำแสงนั้นได้
เพราะมันคือแสงสว่างของเรา เราสร้างไว้
เรารักกันอย่างดี
จนแสงนั้นแผ่เข้าสู่จักรวาล
และสร้างดาวดวงใหม่
ดวงดาวดับสูญ
ท้องฟ้ายามค่ำคืนเต็มไปด้วยดวงดาวที่ดับสูญ
ดวงดาวระเบิดจนถึงแก่ความตาย
และถ้าเราสามารถเอื้อมมือออกไป
ดึงดวงดาวเหล่านั้นลงมา
ก่อนที่พวกเขาจะระเบิด
- เราก็จะทำ - ใช่ ผมจะทำ
เราทุกคนปลอดภัยแล้ว
นี่คือบ้านถาวรของเรา
เสมอมา
จะไม่มีเรื่องเลวร้ายใดๆ แตะต้องพวกเขาอีก
จะไม่มีเรื่องดีๆ เช่นกัน
เปิดประตูบานนั้นสิ
ผมรู้ว่าคุณเปิดประตูบานนั้นได้
ผมรู้ว่าคุณรักคนที่อยู่ในห้องนั้น
ยิ่งกว่าสิ่งใด
ฉันจะไม่ยอมให้คุณพรากพวกเขาไปอีก
พวกเขาจะตาย
ลิฟ พวกเขาจะตายถ้าอยู่ที่นี่ พวกเขากำลังตาย
ลูกๆ ของเรากำลังจะตาย
ปล่อยพวกเขาไป
คุณพูดเสมอว่าหน้าที่เรา คือการส่งพวกเขาออกจากฝั่ง
- นั่นคือฝัน - ออกไปสู่โลกกว้าง
- ฝัน - สู่โลกกว้าง
ปล่อยพวกเขาไป
ฉันก็จะเดียวดายอีกครั้ง
ถ้าไม่ได้เห็นแก่ลูกๆ ในห้องนั้น
ผมคงจะ
อยู่เคียงข้างคุณ
ผมคงจะติดตามคุณ
ตรงเข้าสู่ความมืด
แต่เด็กๆ พวกนั้น ลิฟ
แต่เด็กๆ ในห้องนั้น
ถ้าคุณเปิดประตูบานนั้นตอนนี้
ผมจะมอบคำสัญญากับคุณ ที่ผมจะรักษาไว้ชั่วนิรันดร์
เปิดประตู
ได้โปรด
ขอให้ผมได้แก้ไขเรื่องนี้
การเดินทางสิ้นสุด
เมื่อคู่รักได้พานพบ
คุณสลักประโยคนั้นไว้บนนาฬิกาของผม
จำได้มั้ย
แต่ฉันเข้าใจผิด
นั่นแหละคือความลับ
การเดินทางไม่มีวันสิ้นสุด
ถ้าเรารักใครสักคน
มันไม่มีวันจบสิ้นเลย
วิเศษมากใช่มั้ยคะ
กาลครั้งหนึ่ง
โลกนี้เป็นแค่การละเล่น
แล้วพวกเรา
เราทุกคน
- เราทั้งห้า - ไม่นะ อยู่กับพี่ก่อน
เราทุกคนก็แค่... เล่น
ลุค
อยู่กับพี่ อย่าหลับ อยู่...
ฉันจะไปสตาร์ทรถ
- เขายังหายใจมั้ย - ยังหายใจอยู่
มาเถอะ
- โรงพยาบาลแซเครดฮาร์ตใกล้สุด - ฉันบอกทางได้
พ่อกับพี่จะไปกับเรา หรือ...
ไปกันก่อนเลย
มีอีกเรื่องที่พ่อกับพี่ของลูกต้องทำ
- เราจะตามไปเจอที่นั่น - ไงนะ
เจอกันที่โรงพยาบาลค่ะ
ไม่บอกอะไรพวกเขาเลยน่าจะดีที่สุด
พ่อ
เมื่อครู่ผมเห็นอะไร โอลิเวีย
ลิฟ
เกิดอะไรขึ้น
ทำไมอยู่ที่นี่
เห็นหรือเปล่า
เกิดอะไรขึ้น
ฉัน...
ฉันไม่รู้
เรากำลังตามหา...
พระเจ้าช่วย
ผมแก้ไขได้
ผมแก้ไขได้ ฮิวจ์
ผมแก้ไขได้
วางคุณผู้หญิงลงเถอะ
ไม่ ผมแก้ไขได้
คุณ... คุณแก้ไม่ได้
เกิดอะไรขึ้นกันแน่
ทำไมพวกคุณถึงอยู่ที่นี่
เราต้องตามหมอ เราต้องเรียกตำรวจ
ทำไมคุณอยู่ที่นี่
ลูกสาวเราแอบหนีออกจากบ้าน ทางช่องทำความร้อน เรานึกว่าเผื่อลูกจะ...
ไม่
ไม่นะ ไม่ๆ
ลูกของทั้งสอง
ลูกๆ ทุกคนของพวกเขา
แกไม่นอนอยู่ที่เตียง
ผมไม่รู้
แม่ขา แอ็บบี้
แอ็บบี้
เกิดอะไรขึ้น
ใครทำร้ายหนู ลูกรัก
ที่รักคะ
ฉันฝันประหลาดที่สุดเลย
ผมจะเผามัน
ผมจะเผาบ้านหลังนี้ให้แหลกเป็นจุณ
ยืนเหนือซากของมัน
เอาให้แน่ใจว่าห้องทุกห้อง ผนังทุกด้าน เศษไม้ทุกเสี้ยวมอดไหม้
เผาบ้านและเนินเขานี้ให้กลายเป็นเถ้าธุลี
แล้วจะชำระผืนดินจนไร้มลทิน
ไม่ได้
ฮอเรซ อย่าให้เขาทำ
เธอยังอยู่ที่นี่
ผมจะแบกลูกกลับไปในป่า
ผมจะ...
ฝังลูกข้างๆ กระท่อมในสวนที่เขาชอบ
แล้วพอฝังเสร็จ
เป็นอันจบ เราจะไม่พูดอะไรทั้งนั้น
คุณเข้าใจมั้ยครับ ฮิวจ์
เราจะไม่พูดอะไรทั้งนั้น
ทั้งชีวิตลูกแทบไม่เคยออกจากบ้านเรา
เรากันลูกให้อยู่ห่างจากโลกภายนอก เพื่อให้เขาปลอดภัย
เราเป็นคนกลุ่มเดียวที่รู้ว่า...
ต้องอาลัยเขา
เราจะไม่พูดอะไรถึงโอลิเวีย
เราไม่พูดค่ะ
นั่นไม่ใช่โอลิเวีย
เรารู้
ใช่ เรารู้
ว่าคืนนี้เกิดอะไรขึ้นที่นี่กันแน่
ลูกๆ ของคุณ
พวกเขาไม่จำเป็นต้องฟังเรื่องอื่น
หรือจดจำแม่ของพวกเขาในแบบอื่น
นอกจากตัวตนจริงๆ ที่แม่พวกเขาเป็น
เราปกป้องเรื่องนั้นเพื่อคุณได้
ถ้า...
ถ้าอะไร
ถ้าคุณเก็บบ้านนี้ไว้
ให้เราอยู่ต่อไป
ไล่ทุกคนออกไปให้หมด
อย่าให้มันพรากใครได้อีกเด็ดขาด
ปล่อยให้มันหิวโหย
แต่ทิ้งมันไว้ที่นี่
ฉันจะได้เจอลูก
บ้านหลังนี้
เต็มไปด้วยของล้ำค่า
ของล้ำค่า
แล้วของเหล่านั้นก็ไม่ใช่ของคุณทั้งหมด
มันอันตราย
- สำหรับคุณทั้งคู่ - ผมไม่สน
ตอนนี้ลูกอยู่ที่นี่แล้ว
ฉันเป็นแม่เขา
ฉันจะไม่ทิ้งเขาไว้ที่นี่คนเดียว
ฉันไม่ยอม
ผมขอร้องครับ ฮิวจ์
ผมขอร้อง
พ่อน่าจะบอกผม
ลูกไม่ได้บอกน้องๆ ว่าเห็นอะไร
ทำไมล่ะ
บางเรื่อง
เราเล่าไม่ได้
เราทนอยู่กับมัน
หรือไม่ทน
แต่เราเล่าไม่ได้
พ่อขอโทษ
ไม่
ผมขอโทษครับ พ่อ
ทั้งหมดนี้เป็นของลูกแล้ว
บ้านหลังนี้
และคำสัญญา
พ่ออยากให้ลูกรู้ไว้
ลูก
กับน้องสาว
และน้องชายของลูก
คือส่วนที่ดีที่สุดในชีวิต...
ในชีวิต...
ไม่เคยภูมิใจกับอะไรมากเท่านี้ ที่สุด ยิ่งกว่าสิ่งใด
ดูแลกันและกันด้วยนะ
- พ่อครับ - เมตตาซึ่งกันและกัน
ไม่ว่าอย่างไร
จงเมตตาต่อกัน
พ่อโชคดีเหลือเกิน
ที่ได้เป็นพ่อของลูก
บ้าน
ผมถึงบ้านแล้ว ผมคิด
ก่อนหยุดเพราะพิศวงในความคิดนั้น
ผมถึงบ้านแล้ว
ทีนี้ก็ปีนขึ้นไป
ผมเข้าใจผิดอย่างมหันต์
ในหลายต่อหลายเรื่อง
ผมเคยอาศัยอยู่กับผีตอนเป็นเด็ก
ก่อนผมรู้ด้วยซ้ำว่าพวกเขาอยู่ตรงนั้น
ผีคือความรู้สึกผิด
ผีคือความลับ
ผีคือความเสียใจและความล้มเหลว
แต่ส่วนใหญ่...
ส่วนใหญ่ผีคือความหวัง
เช่นเดียวกับชีวิตคู่ซึ่งก็เป็นความหวัง
ชีวิตคู่อาจเป็นเหมือนบ้านสักหลัง ชีวิตคู่อาจถูกผีสิง
แล้วผมปล่อยมันให้เกิดขึ้นกับเรา
ผมเสียใจจริงๆ ลีห์
คุณทำให้ผมกลัวนะ
ฉันมีเรื่องต้องบอกคุณ
และฉันจะบอก
แต่ฉันอยากให้คุณจดจำไว้ ว่าตอนที่ฉันเล่าเรื่องนี้ ฉันรักคุณ
เพื่อนรัก
คนดีของฉัน
เพื่อนสนิทของฉัน
ฉันต้องขอให้คุณรักฉัน
อย่างหนักแน่นในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้
และอาจต้องรักอย่างหนักแน่นที่สุด
เท่าที่คุณเคยรักฉันมา
แต่ฉันรู้ว่ามันจะผ่านไปได้
เพราะนี่คือเรา
ดังนั้น...
ฉันจะโดดผา และขอให้คุณกุมมือฉันไว้
ยามที่ฉันร่วงหล่น
โอเคมั้ยคะ
โอเค
หลายปีก่อน
หกปีที่แล้ว
ฉันไปประชุมที่ชิคาโก
ผมอยาก
ผมอยากรักคุณได้ดีกว่านี้
และยอมให้คุณเห็นผมอย่างชัดเจน ไร้การหลบซ่อน
ผมอยากเป็นสามีที่ดีกว่านี้
ผมอยากเป็นลูกชายที่ดีกว่านี้
ผมอยากเป็นพี่ชายที่ดีกว่านี้
คุณจะบอกอะไรกันแน่ สตีฟ
ผมจะบอกว่าผมสร้างผนังล้อม รอบส่วนใหญ่ในชีวิตของผม
แล้วผมก็ซ่อนตัวอยู่หลังผนังนั้น
ผมคิดว่าผนังจะช่วยให้เราทั้งคู่ปลอดภัย แต่ผนังไม่ได้มีหน้าที่นั้น
ผนังไม่เคยทำหน้าที่นั้นได้
แล้วของพวกนี้ล่ะ
อ๋อ ขยะ
ฉันว่ากระบะเต็มแล้วล่ะ นั่นครบทุกชิ้นรึยัง
ครบ ฉันพร้อมแล้ว
และทั้งหมดนั้น
ความรู้สึกผิดและความเศร้าโศก
ความลับ ผนังห้อง และผี
ตอนนี้
ผมมีความปรารถนาเดียว
ความปรารถนาเดียวของผมคือกลับบ้าน
ขอร้องละ
ผมแค่อยากแก้ไขเรื่องนี้
ความกลัว
ความกลัวคือการยอมสละตรรกะ
การยินยอมสละสิ้นซึ่งรูปแบบของเหตุผล
เรามาถึงแล้ว
คลาร่า
เราทำสำเร็จ
แต่ดูเหมือนว่า ความรักก็เช่นกัน
ความรักคือการยอมสละตรรกะ
การยินยอมสละสิ้นซึ่งรูปแบบของเหตุผล
ถ้าไม่ยอมสยบก็ต้องฝืนสู้กับมัน
แต่เราพบกับมันครึ่งทางไม่ได้
หากปราศจากความรัก
เราไม่อาจดำรงอยู่ต่อไปได้นาน โดยมีสติสัมปชัญญะ
ภายใต้เงื่อนไขความจริงอันครบถ้วนสมบูรณ์สุด
ฮิลล์เฮาส์
จิตแปรปรวน
ตั้งตระหง่านบนเนินเขา ที่ครอบครองความมืดไว้ภายใน
มันยืนหยัดดังนั้นมาถึงหนึ่งร้อยปี
และอาจคงอยู่ต่อไปอีกร้อยปี
ภายในนั้น
ผนังตั้งเป็นแผง
อิฐเรียงรายเรียบร้อย
พื้นแข็งแรงแน่นหนา
ประตูทุกบานปิดสนิท
ความเงียบงันแน่นิ่ง
จับเรือนไม้และก้อนหินแห่งฮิลล์เฮาส์
และผู้ที่ย่างกรายที่นั่น
ทอดเดินไปด้วยกัน